Habertrk.com

AK Parti Samsun İl Başkanı Mehmet Köse’nin, yıllardır il başkanlığında basından sorumlu isim olarak görev yapan Adnan Arslan ile yolları ayırması, sıradan bir görev değişikliği olarak geçiştirilemeyecek kadar ağır sorular barındırıyor.
Çünkü ortada sessiz sedasız kapatılacak bir dosya değil, Samsun basını ile iktidar partisi arasında kurulan köprünün yıkılması var.

Adnan Arslan bu şehrin basın mutfağından yetişmiş, gazeteciliğin dilini bilen, medyanın reflekslerini tanıyan bir isimdi. AK Parti ile yerel basın arasındaki diyalog, büyük ölçüde onun emeğiyle sağlandı. Basın toplantılarında, kriz anlarında, sahada ve kulislerde bu ilişkiyi ayakta tutan kişi oydu.
Şimdi soralım: Ne oldu da bir gecede “istenmeyen adam” ilan edildi?

Ortada kamuoyuna açıklanmış tek bir gerekçe yok.
Başarısız mıydı? Hayır.
Basınla kavga mı etti? Tam tersine, uzlaştırıcıydı.
Partiyi zor durumda mı bıraktı? Aksine, defalarca partiyi krizlerden çekip aldı.

O halde geriye tek ihtimal kalıyor: Demek ki mesele performans değil, başka hesaplar.

Samsun’da siyaset artık dar kadroların kişisel ajandalarına mı teslim ediliyor?
“Bize itaat eden basın olsun, soru soran olmasın” anlayışı mı hâkim kılınmak isteniyor?
Eğer öyleyse bu yolun sonu çıkmaz sokaktır.

Basını tanımayan, eleştiriyi tehdit gören siyasetçi kısa vadede rahat eder; uzun vadede duvara toslayan yine kendisi olur. Adnan Arslan’ın tasfiyesi, yalnızca bir ismin görevden alınması değildir; Samsun medyasına verilmiş soğuk bir mesajdır.

Bu şehirde gazeteciler hafızasız değildir.
Kim köprü kurdu, kim duvar ördü unutulmaz.

Mehmet Köse’ye açıkça sormak gerekiyor:
– Bu kararın gerçek gerekçesi nedir?
– Basınla kurulan sağlıklı ilişkiyi kim, neden bozmak istedi?
– Samsun kamuoyu şeffaf bir açıklamayı hak etmiyor mu?

Suskunluk büyüdükçe şüphe büyür.
Şüphe büyüdükçe parti küçülür.

Bugün Adnan Arslan’a yapılan yarın başka birine yapılır. Kurumsal akıl yerine kişisel tercihler konuşmaya başlarsa, AK Parti Samsun’da kendi ayağına kurşun sıkmış olur.

Siyasetçiler gelir geçer; bu şehirde kalan tek şey itibardır.
O itibarı da en çok, basınla kurulan doğru ilişki korur.